Raz w roku Jasnogórskie Sanktuarium staje się miejscem szczególnej modlitwy w intencji Polonii oraz jej duszpasterzy. Jest to Noc Czuwania organizowana przez nasze zgromadzenie zakonne juz od 41 lat. Polacy przybywają do Jasnogórskiego Sanktuarium, aby w tym wyjątkowym miejscu, poprzez swoją obecność i modlitwę, wyrazić duchową więź z Ojczyzną, Kościołem oraz rodakami rozproszonymi po całym świecie.
Jak wspomniał św. Jan Paweł II, Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej od wieków pozostaje duchowym sercem Polski. Dla wielu z nas, żyjących poza granicami kraju, Jasna Góra jest symbolem domu rodzinnego, miejscem, do którego wracamy myślami i modlitwą, niezależnie od odległości dzielącej nas od ojczystej ziemi.
Program czuwania obejmuje spotkanie braterskie, konferencje, wspólną modlitwę różańcową, udział w Apelu Jasnogórskim, adorację Najświętszego Sakramentu oraz Eucharystię. W ciszy nocy jasnogórskiego sanktuarium uczestnicy powierzają Matce Bożej swoje rodziny i znajomych żyjących z dala od Polski.
Po raz pierwszy w modlitwę włączyli się także wierni z prowadzonej przeze mnie parafii w Kurytybie. Nasze czuwanie rozpoczęliśmy od Eucharystii, podczas której przybliżyłem zebranym charyzmat naszego zgromadzenia zakonnego, genezę Apelu Jasnogórskiego oraz ideę Nocy Czuwania w intencji Polonii i jej duszpasterzy. Po zakończeniu Mszy Świętej, korzystając z dobrodziejstw techniki za pomocą transmisji internetowej, włączyliśmy się we wspólną modlitwę. Objęliśmy nią również Brazylijczyków żyjących poza granicami swojego kraju oraz członków rodzin naszych parafian mieszkających daleko od rodzinnego domu.
Co prawda, ze względu na różnicę czasu, z tej formy modlitwy mogła uczestniczyć jedynie okolo trzydziestoosobowa grupa wiernych, jednak dla wszystkich, jak sami podkreślali, było to bardzo budujące przeżycie, podczas którego doświadczyli jedności Kościoła oraz zachęty do modlitwy za tych, którzy są od nas daleko fizycznie.
